Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Ηρθαν οι Βάρβαροι...



Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές από τις πύλες,
πύλες που άνοιξαν διάπλατα στον ερχομό τους
και ο λαός τούς ζητοκραύγαζε και με άνθη τούς έρανε,
με τιμή και με δόξα τούς καλοσώρισε.


Γιορτές και γλέντια στους δρόμους γιατί έφτασαν,
γιατί τους έταξαν χρυσάφι πως θα δώσουν
κι απο την πείνα το λαό  πως θα τον  σώσουν έλεγαν,
«λεφτα υπάρχουν» άλλωστε για όλους.

Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές και στο παλάτι,
έφαγαν και ήπιαν όλοι αντάμα να  γιορτάσουνε
και στα μπαλκόνια βγήκαν χορτασμένοι να μιλήσουν,
στο λαό τους που ακόμα ζητοκραύγαζε.

Πέρασαν μήνες και τα γλέντια τους εκόπασαν
κι άνοιξαν τα σεντούκια τους,δήθεν λεφτά να δώσουν
μα το χρυσάφι τους,φτερά είχε κάνει, το είχαν φάει,
το είχαν ξοδεψει καιρό προτού να έρθουν.

Τώρα οι Βάρβαροι χτυπιούνται στο παλάτι και φωνάζουν,
ψάχνουν να βρουν πάλι χρυσάφι να γεμίσουν τα μπαούλα,
και περιμένει ο λαός ακόμα μ' ελπίδα για να ζήσει,
απ΄ το χρυσό που οι ίδιοι αυτοί του τάξαν.

Αντί χρυσάφι τώρα, φόρους πια, γυρεύουνε απ όλους,
αντί να δώσουν,με κάθε τρόπο ψάχνουν  για να πάρουν,
για να γεμίσουν πάλι τα σεντούκια τους οι αδίστακτοι,
«μαζί τα φάγαμε » βγαίνουνε τώρα  στο λαό και λένε.

Και πάνε στην Αμερική και στην Ευρώπη οι Βάρβαροι,
και χρήματα ζητάνε για βοήθεια να τους δώσουν ξένοι,
ξένοι για το λαό,γι αυτούς αδέλφια,Βάρβαροι κι αυτοί
τους δικούς μας Βαρβάρους να στηρίξουνε.

Κι ήρθαν ξανά οι Βάρβαροι στην πόλη μαζί μ' άλλους,
πάλι απ' τις πύλες, χωρίς τιμές και δόξες όπως τότε,
άλλωστε ο λαός δεν ήταν τώρα εκεί να τους δεχτεί,
είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του .

Κι ήρθαν ξανά οι Βάρβαροι κι έβαλαν φόρους στο λαό, 
και πούλησαν τ΄ ασημικά που υπήρχαν  στο παλάτι.
Για να γεμίσουν τα σεντούκια τους χρυσάφι οι αδίστακτοι,
αφήνουν δίχως περηφάνια το λαό τους.

Η οργή όμως  σαν ηφαίστειο θα σκάσει στο κεφάλι τους
κι από τις πύλες τρέχοντας θα φύγουν  αν προλάβουν,
είχαμε κι άλλους στο παρελθόν μας και τους ξέρουμε,
τέτοιους Βαρβάρους δεν τους θέλουμε στην πόλη.

Ηρθαν οι Βάρβαροι και μπήκαν με τιμές από τις πύλες,
πύλες που άνοιξαν διάπλατες στον ερχομό τους,
τώρα όμως ο λαός τους κυνηγά με λύσσα και τους διώχνει,
γιατί την
περηφάνια του ξεπούλησαν, αυτοί οι Βάρβαροι. 

Διαβάστε περισσότερα »

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ … “ΕΜΕΙΣ” !!!


Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:

«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»

Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες.
Έλα θα σου δείξω την Κόλαση»… Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων κάθοταν γύρω από μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν απελπιστικά πεινασμένοι.
Ο καθένας είχε από ένα παράξενο κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα, κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα του. Η πείνα και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.

-«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος. «Τώρα θα σε πάω στον Παράδεισο». Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η ίδια χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι ανθρώπων και τα ίδια περίεργα κουτάλια. Εκεί όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά ευτυχισμένοι.

-«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί εδώ είναι όλοι ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια και πανομοιότυπα;»

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: «Εδώ έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».

ΠΗΓΗ
Διαβάστε περισσότερα »

Ο ιστός της μοναξιάς μου!!!

Όταν στο ακρογιάλι κάθομαι αγναντεύοντας

πάνω στα βράχια που απαλά ξεσπάει το κύμα,

νοιώθω της ίδιας μου ζωής πως είμαι θύμα,

στης μοναξιάς μου τον ιστό χαροπαλεύοντας.



Ξάφνου ένα ολόλαμπρο άσπρο μαργαριτάρι

φεύγει από τα μάτια μου, στη θάλασσα κυλάει

αυτή που μες στα βάθη της τα πιο όμορφα φυλάει

σκεπαζοντας τα μ' απαλό της λησμονιάς χορτάρι.



Κοιτάζω τον ορίζοντα σε όλο του το πλάτος

σα να γυρεύω εκεί να βρω τόν άλλο εαυτό μου,

αυτόν που έχασα γιατί, κι ήταν μεγάλο λάθος

που έπλεξα τριγύρω μου όμορφα τον ιστό μου,

κλείνοντας μέσα εκεί το πιο τρελό μου παθος

ψηλά να ζήσω στην κορφή αυτού του κόσμου.

Βαγγέλης Δ.
Διαβάστε περισσότερα »

ΣΚΕΨΕΙΣ...ΛΕΞΕΙΣ

    • Τα μάτια δε χάνουν ποτέ την ομορφιά τους, παρά μόνο όταν φύγει για πάντα το χαμόγελο από το πρόσωπο.
    • Μη σπαταλάς άσκοπα το χρόνο, γιατί θα έρθει κάποια μέρα που θα σταματήσει να κυλάει για σένα.
    • Η αγάπη είναι σαν ένα λουλούδι που βρίσκεται ριζωμένο μέσα στη φιλία. Αν μέσα από τη φιλία αρχίσουν να φυτρώνουν ζιζάνια, θα πνίξουν την αγάπη και θα τη μεταβάλουν σε ενα ξερόχορτο.
    • Κοίταξε ένα ηλιοτρόπιο πόσο όμορφα είναι φτιαγμένο από τη φύση, με τι αρμονία είναι συνδεδεμενοι οι σπόροι του ώστε να δίνουν αυτή την ομορφιά. Γίνε και εσύ ένα ηλιοτρόπιο και κράτα συνδεδεμένους τους σπόρους της αγάπης και της πίστης, που θα αποτελέσουν τον κύριο στόχο της ομορφιάς σου μπροστά στο Θεό.
    • Δείξε μου ένα σημείο που να τελειώνει ο ουρανός και τότε θα σου δείξω και εγώ το σημείο που τελειώνει η αγάπη μου για σένα.
    • Μη προσπαθήσεις ποτέ να μισήσεις κάποιον που έχεις αγαπήσει πολύ, γιατί το μόνο που θα καταφέρεις είναι να τον αγαπήσεις περισσότερο.
    • Οταν σε πληγώνουν κι έχεις το κουράγιο να γελάς, τότε δε σε νικούν αλλά τους νικάς. Γι αυτό μη παψεις ποτέ να χαμογελάς.
    • Τέσσερα πράγματα στη ζωή δε γυρίζουν πίσω. Οι στιγμές που έζησες, οι πράξεις που έκανες, τα λόγια που είπες και οι ευκαιρίες που έχασες.
    • Οταν δεν είσαι με τον άνθρωπο που αγαπάς, ζεις με το όνειρό του. Η παρουσία του γίνεται ανάγκη ενώ η απουσία του λυγμός κι αυτός απλά λείπει...
    • Αν αισθανθείς τα όνειρά σου να γκρεμίζονται και οι ελπίδες σου να χάνονται. Αν ο άνθρωπος που πίστεψες σε πρόδωσε, μην απελπιστείς. Ηρωας δεν είναι αυτός που κερδίζει μια μάχη, αλλά αυτός που κρύβει τον πόνο του πίσω από ένα χαμόγελο και βαδίζει μπροστά.
      Διαβάστε περισσότερα »