Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Μὴν παύσουν τὰ παιδιὰ νὰ προσπαθοῦν τὸν οὐρανὸ νὰ ἀγγίξουν…


Εἶναι εὔκολο νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας πιστά μας ἀντίγραφα.
Εἶναι δύσκολο νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας Ἐλευθέρους Ἀνθρώπους.
Εἶναι εὔκολο νὰ ἀναπαράγουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ μάθαμε, κι ἄς γνωρίζουμε πὼς εἶναι ὅλα λᾶθος.
Εἶναι δύσκολο νὰ .....
σταματήσουμε τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ τὴν μίμησι καὶ νὰ στήσουμε νέες βάσεις, νέες ἀρχές, νέα ὄνειρα.
Εἶναι εὔκολο νὰ σκύβουμε ὅλο καὶ περισσότερο ἀποδεχόμενοι τὴν μαύρη μας Μοίρα.
Εἶναι δύσκολο νὰ ἀποφασίσουμε πὼς τὰ πάντα εἶναι διαφορετικά. Πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς θέλουμε νὰ βλέπουμε κι ὄχι αὐτὸ ποὺ πράγματι εἶναι ἐκεῖ γιὰ νὰ δοῦμε…

Ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν δὲν μποροῦμε, ἀκόμη κι ἐὰν ἔχουμε παραιτηθῇ, ἀκόμη κι ἐὰν ἔχουμε τελειώσῃ, ἄς ἐξακολουθήσουμε νὰ δίδουμε στὰ παιδιά μας ἄλλες ὀπτικές… Ἄλλες ἐναλλακτικές…
Νὰ τοὺς δείχνουμε ἄλλους δρόμους…

Τίποτα δὲν χάθηκε ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ διασωθοῦν.
Τὸ μόνον ποὺ χάθηκε εἶναι ἡ ἡττοπάθεια, τὸ σάπιο, τὸ τελειωμένο…
Τίποτα δὲν κερδίζεται ἐὰν δὲν ὑπάρξῃ ἀπόφασις γιὰ νίκη.
Ἡ ἧττα ἀφορᾷ μόνον στοὺς τελειωμένους…
Τίποτα δὲν χαρίζεται δίχως πόλεμο.
Ἡ νίκη μέσα ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ τὶς μάχες του φθάνει…
Κι ἐμεῖς μόνον ἐκεῖ ὀφείλουμε νὰ στοχεύουμε… Ἀκόμη κι ἐὰν πρέπῃ νὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ τὸ αἷμα καὶ τὸν θάνατο…
Ἄλλως τέ, ἡ γέννα μόνον μέσα ἀπὸ τὸ αἷμα ἔρχεται…

filonoi.gr
Διαβάστε περισσότερα »

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!!!


Τι πάθατε ωρέ Έλληνες; Τι λιγοψυχάτε; Τι τους αφήνετε να αλωνίζουν το τόπο μας; Είστε Έλληνες! Τι προσκυνάτε; Λησμονάτε μωρέ την δοξασμένη ιστορία μας; Σηκώστε ψηλά το κεφάλι! Εμείς οι Έλληνες....δεν προσκυνούμεν! Τι τα δένδρα μας αν τα κόψεις και τα κάψεις.... την γην δεν θέλει την σηκώσεις! Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε για να μην ελπίζει κανείς οτι τούτη τη γη , τη γη των προγόνων και των παιδιών μας θα την κάνει ποτέ δική του!

ΕΝΩΘΕΙΤΕ! Κοιτάτε ίσια μπροστά! Δεν λυπάστε τα παιδιά σας ωρέ; Αυτά που θάναι στη σκλαβιά, χωρίς ελπίδα; Διαλέξανε την πατρίδα μας πρώτα για να δημιουργήσουν τους σύγχρονους ΔΟΥΛΟΥΣ, τις σύγχρονες γαλέρες! Αν καταφέρουν να υποτάξουν πρώτα εμάς, θα συνεχίσουν και με τους άλλους...! Τι κληρονομιά θα αφήσετε πίσω σας; Κοιτάτε ίσια μέσα στα μάτια των παιδιών σας και αποφασίστε! Μην αργοπορείτε άλλο όμως! Δείτε ωρέ καθαρά! Είναι μια χούφτα άνθρωποι ! Και ΕΣΕΙΣ όλοι... Μ ι λ ι ο ύ ν ι α !!!! Και αφήνετε να σας κάνουν καλά αυτή η φούχτα από παλιανθρώπους; Τι θαρρείτε; δεν έχετε τη δύναμη να αλλάξετε τα πράγματα; Έξω καιροφυλακτούν τα Όρνια να φάνε τις σάρκες σας και μένετε άπραγοι; Επειδή δεν οράτε όπλα με σφαίρες να λυσσομανάμε γύρω σας θαρρείτε οτι δεν είστε σε ....πόλεμο; Μα... τα όπλα που χρησιμοποιούν και σας πολεμάνε είναι πιο επικίνδυνα και εξοντωτικά από εκείνα τότες, τα δικά μας... Είναι τα μνημόνια, τα χαράτσια, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, είναι η φορολογία στα ύψη, σε λίγο θα σας πάρουν τα σπίτια, την περιουσία και οτι έχει απομείνει.. Αρπάζουν την ίδια σας τη ΖΩΗ και ακόμα μένετε με σταυρωμένα χέρια;

Ακούστε καλά αδέλφια! ΑΦΕΝΤΕΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ.... ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ! Στοχαστείτε το πολύ καλά αυτό! Αν συνεχίσετε νάστε "κουρνιασμένοι στη φωλιά σας", βάζετε την υπογραφή σας στο ξεπούλημα της πατρίδας, που σημαίνει οτι συμφωνείτε με τη φτώχεια, την εξαθλίωση, με τη σκλαβιά, για εσάς και ούλα τα αδέλφια σας! Το αντέχετε μωρέ αυτό; Γιατί εγώ δεν μπορώ να τ’ αντέξω, ούτε από δω που στέκομαι και το θωρώ! Αυτό δεν το θέλει ο Θεός για εσάς! Αλλοίμονο! Δεν μπορεί και αυτός να κάνει τίποτε, αν δεν κάνετε κάτι και οι ίδιοι! Αδέλφια, μπορείτε να αφήνετε το σπίτι σας ξέφραγο αμπέλι; Να μπαίνει ο ένας και ό άλλος; Είμαστε ούλοι σ’ αυτό! Είμαστε οι πολλοί! Και εμείς οι Έλληνες, έχουμε καρδιά! Ναστε σίγουροι ... πως ταχιά πάλι.... ΕΜΕΙΣ θα ειμαστε ΝΙΚΗΤΕΣ!

Υπογραφή
Θόδωρος Κολοκοτρώνης

 πηγη
Διαβάστε περισσότερα »

Το βιβλίο της ζωής!!!

 
Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που θα χαρακτήριζα ερευνητή. Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει. Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει. Είναι απλώς κάποιος, για τον οποίο η ζωή αποτελεί μία αναζήτηση.

Μιά μέρα ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματά του που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.

Μετά από δύο ημέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από ένα μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μιά μπρούτζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει.

Ξαφνικά αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σε εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δένδρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή κι ίσως γι αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μία από τις πέτρες.

Αμπντούλ Ταρέγκ: Έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, 2 εβδομάδες και 3 ημέρες.

Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μιά πέτρα, Ήταν ταφόπλακα. Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σε εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι και η διπλανή πέτρα είχε μία επιγραφή. Πλησίασε και τη διάβασε

Γιαμίρ Καλίμπι. Έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 βδομάδες

Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος.Μία μία άρχιζε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες ήταν παρόμοιες Επιγραφές, ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήτα η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει περισσότερο μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια…

Νικημένος από μία αβάσταχτη θλίψη έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταζε σιωπηλός που έκλαιγε, και μετά τον ρώτησε αν το έκανε γιά κάποιον συγγενή του.

«Όχι γιά κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σε αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σε αυτό το μέρος; Ποιά είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπους και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο γιά παιδιά;»

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε:
«Μπορείτε να ηρεμήσετε, δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω…
«Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα 15 του χρόνια, οι γονείς του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, γιά ναν το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει.

Στα δεξιά αυτό που απόλαυσε. Στα αριστερά πόσο χρόνο κράτησε αυτή η απόλαυση.
«Έστω ότι γνώρισε μιά κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε αυτό το μεγάλο πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους. Μιά εβδομάδα; Δύο; Τρείς;»

«Και μετά η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού. Πόσο κράτησε ενάμισι λεπτό, μία εβδομάδα; Και η εγκυμοσύνη και η γέννηση του πρώτου παιδιού; Και ο γάμος των φίλων και το ταξίδι που πάντα ήθελε και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μιά μακρινή χώρα; Πόσο κράτησε στα αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων; Ώρες; Μέρες;

«Έτσι συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε. Κάθε λεπτό.
«Όταν κάποιος πεθαίνει έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιό του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης γιά να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι γιά εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος που έχουμε ζήσει»!

Αργύρης Κωστάκης




(Αντιγραφή από το υπέροχο βιβλίο ζωής του Αργετίνου Χόρχε Μπουκάι «ιστορίες να σκεφτείς»)

Διαβάστε περισσότερα »